Ormanhorozu, Britanya Adaları ve İskandinavya'dan Orta ve Doğu Avrupa üzerinden Rusya, Sibirya, Kazakistan ve Orta Asya'nın dağlık kesimlerine kadar uzanan geniş bir Avrasya dağılımına sahiptir. Batı ve Orta Avrupa'da dağılışı habitat kaybı nedeniyle parçalıdır; Alpler ve Karpatlar gibi dağlarda orman üst sınırı çevresinde yaşar. Büyük ölçüde yerleşiktir; uzun mesafeli düzenli göç yapmaz, ancak kış koşulları ve besin durumuna göre yerel hareketler gösterebilir. Tarihsel kaynaklarda türün Türkiye'nin kuzeydoğusunda bulunduğuna ilişkin kayıtlar yer alsa da, uzun süredir ülkeden doğrulanmış güncel bir kayıt bulunmamaktadır. Türkiye yabanhayatı değerlendirmelerinde 1900'lerin başlarından bu yana doğrulanmamış ve bölgesel olarak tükenmiş türler arasında gösterilir. Bu nedenle günümüzde Türkiye'nin düzenli kuş faunasının yaşayan bir üyesi olarak değerlendirilmemelidir.
Tanımlanması ve Fiziksel Özellikleri
Ormanhorozunda eşeyler arasında çok belirgin görünüş farkı vardır. Erişkin erkek neredeyse bütünüyle parlak mavimsi-siyahtır; göz üzerinde üreme döneminde belirginleşen kırmızı etli kaşlar bulunur. Kanatta ince beyaz bir bant, kuyruk altında ise uçuşta ve kur gösterisinde belirginleşen geniş beyaz tüyler vardır. Erkeğin en karakteristik özelliği dışa ve yukarı kıvrılan uzun kuyruk teleklerinin oluşturduğu lir biçimli kuyruktur. Kur sırasında kuyruğunu yelpaze gibi açarak beyaz kuyruk altını sergiler. Dişi tamamen farklıdır; kahverengi, boz, siyah ve açık sarımsı tonların ince bant ve beneklerinden oluşan güçlü kamuflajlı bir giysiye sahiptir. Kuyruğu daha kısa ve hafif çatallıdır. Gençler başlangıçta dişiye benzer. Dağ Horozu erkeğiyle karşılaştırıldığında Ormanhorozunun kuyruğu daha geniş, dış telekleri belirgin biçimde yukarı kıvrık ve beyaz kuyruk altı çok daha dikkat çekicidir. Erkekler ilkbaharda geleneksel kur alanlarında toplanır; kanatlarını düşürüp kuyruğunu açarak kabaran, sıçrayan ve rakipleriyle kısa çatışmalara giren gösteriler yapar. Kur sesi derin, köpüren veya fokurdayan bir ötüş ile daha keskin tıslama benzeri seslerin birleşimidir.
Habitat
Ormanhorozu kapalı, tekdüze olgun ormandan çok açık alanlarla ormanın iç içe geçtiği geçiş habitatlarının kuşudur. Fundalıklar, turbalıklar, bataklık kenarları, genç ormanlar, seyrek huş ve iğne yapraklı ağaç toplulukları, orman açıklıkları ve dağlarda ağaç sınırı çevresi başlıca yaşam alanlarıdır. Bodur çalılı açık alanların çevredeki orman örtüsüyle birlikte bulunması özellikle önemlidir. İlkbaharda erkekler yıllarca kullanılan geleneksel açık kur alanlarında toplanır. Dişiler çiftleşmenin ardından erkeklerden ayrılır; yuvayı yerde, çoğunlukla çalı, fundalık veya yüksek otların sağladığı örtü altında kurar. Yavrulu dişiler için nemli alanlar ve bodur çalı örtüsü özellikle değerlidir; bu habitatlar hem saklanma imkânı hem de yavruların ihtiyaç duyduğu böcekleri sağlar. Kışın huş ve diğer ağaçların bulunduğu alanlar önem kazanır; yoğun kar bulunan bölgelerde kuşlar kar içine girerek geceleyebilir. Avrupa'daki gerilemede habitat parçalanması, genç orman-fundalık mozaiğinin kaybı ve arazi kullanımındaki değişimler önemlidir. Turizm ve yoğun insan hareketi de izole dağ popülasyonlarını olumsuz etkileyebilir. Çitlerle çarpışma da bazı bölgelerde önemli ölüm nedenidir.
Beslenme
Ormanhorozunun erişkinleri büyük ölçüde bitkisel beslenir ve diyet yıl boyunca belirgin biçimde değişir. İlkbahar ve yaz aylarında taze sürgünler, yapraklar, çiçekler ve çeşitli otsu bitkiler tüketilir; yaz sonu ve sonbaharda yaban mersini, ayı üzümü ve diğer orman meyveleri önem kazanır. Kışın besin seçenekleri azaldığında özellikle huş tomurcukları, ince sürgünler ve kedicikler temel kaynaklardan biri olur; söğüt ve başka odunsu bitkilerden de yararlanılır. Yavruların ilk haftalarındaki beslenme erişkinlerden farklıdır ve böcekler, örümcekler ile diğer küçük omurgasızlar önemlidir. Besinini çoğunlukla yerde toplamakla birlikte kışın tomurcuklara ulaşmak için ağaçların dallarında da beslenir.