Ekin Kargası

Ekin Kargası, Avrupa'nın büyük bölümünden Türkiye, Kafkasya ve Orta Asya üzerinden Sibirya'nın güneyi ile Doğu Asya'ya kadar uzanan geniş bir Palearktik yayılışa sahip kargagildir. Batı ve Güney Avrupa'daki popülasyonların önemli bölümü yerleşik veya kısa mesafeli hareketler yaparken kuzey ve doğudaki kuşlar daha belirgin göç davranışı gösterir. Sert kış koşullarında kuzey ve doğu Avrupa'dan gelen bireyler güneye ve batıya yönelerek yerleşik popülasyonlara katılabilir. Türkiye türün doğal yayılış alanı içerisinde bulunur; özellikle açık tarım arazilerinin, meraların ve ağaçlık alanların bir arada bulunduğu bölgelerde görülür. Son derece sosyal bir türdür ve yılın büyük bölümünde topluluk halinde yaşar. Üreme dönemi dışında yüzlerce bireyden oluşabilen beslenme sürüleri meydana getirebilir. Akşamları farklı bölgelerden gelen kuşların ortak geceleme alanlarında toplanması karakteristiktir. Yerel hareketleri büyük ölçüde tarımsal faaliyetler, toprak koşulları, besin bolluğu ve kışın hava şartları tarafından belirlenir.

Yaklaşık 44–47 cm uzunluğunda, güçlü yapılı ve tamamen siyaha yakın görünen orta-büyük bir kargadır. Ağırlığı çoğunlukla 400–500 gram civarındadır. Erişkinlerin tüyleri yakından bakıldığında mor, mavi ve yeşilimsi metalik yansımalar gösterebilir. En karakteristik özelliği gaganın tabanı ile yüzün ön bölümündeki açık renkli, tüysüz deridir. Bu alan erişkin kuşlarda açık gri-beyaz görünerek siyah tüylerle güçlü kontrast oluşturur. Gaga uzun, sivri ve Leş Kargası'nın gagasına göre daha ince yapılıdır. Başın tepesi daha sivri, alın daha eğimli görünür; özellikle bacakların üst bölümündeki gevşek tüyler kuşa karakteristik bir görünüm kazandırır. Genç bireylerde gaga tabanı henüz tüylüdür ve bu nedenle Leş Kargası ile karıştırılabilir. Erkek ve dişi görünüş bakımından benzerdir. Yerde çoğunlukla kendinden emin adımlarla yürür ve güçlü gagasıyla toprağı araştırır. Uçuşu düzenli ve güçlüdür; kalabalık sürüler halinde uçarken bireyler sürekli yer değiştirir. Sesi tipik kargagil karakterinde, kalın ve boğuk çağrılardan oluşur.

Ekin Kargası özellikle açık ve verimli tarım peyzajlarıyla ilişkilidir. Ekili tarlalar, meralar, çayırlar, nehir ovaları ve kısa otlu geniş düzlükler temel beslenme habitatlarını oluşturur. Tamamen ağaçsız alanlardan ziyade, yuva kurabileceği uzun ağaçların açık tarım alanlarıyla birlikte bulunduğu mozaik peyzajları tercih eder. Köy çevreleri, yol kenarındaki ağaç sıraları, koruluklar ve tarla ortasındaki küçük ağaç kümeleri üreme kolonileri için elverişlidir. Son derece belirgin biçimde koloni halinde ürer. Çok sayıda çift aynı ağaç grubunda yuva yapabilir ve uzun yıllar kullanılan geleneksel koloniler oluşabilir. Bazı kolonilerin onlarca yıl boyunca aynı yerde varlığını sürdürdüğü bilinmektedir. Yuvalar yüksek ağaçların dallarına çubuklardan yapılır ve birbirlerine oldukça yakın bulunabilir. Dişi tipik olarak 3–4 yumurta bırakır ve kuluçkayı ağırlıklı olarak dişi gerçekleştirir. Yavrular yaklaşık bir ay boyunca yuvada gelişir. Koloninin çevresindeki çayır ve tarım alanlarının besin bakımından zengin olması, koloninin büyüklüğünü ve uzun süre kullanılmasını etkileyen önemli faktörlerden biridir.

Ekin Kargası fırsatçı ve hepçil bir türdür. Toprak solucanları ve çeşitli böcek larvaları özellikle üreme döneminde önemli besin kaynaklarıdır. Kınkanatlılar, tırtıllar, karıncalar, örümcekler ve diğer omurgasızların yanında tahıl taneleri, yabani bitki tohumları, kökler ve çeşitli bitkisel materyalleri de tüketir. Uygun fırsatlarda küçük omurgalılar, yumurtalar, leş ve insan kaynaklı yiyeceklerden yararlanabilir. Güçlü ve sivri gagasını toprağa sokarak solucan ve larvaları çıkarma konusunda oldukça başarılıdır. Bu nedenle kısa otlu, nemli ve yumuşak topraklı çayırlar önemli beslenme alanlarıdır. Sürülmüş veya yeni hasat edilmiş tarlalar da toprak yüzeyine çıkan omurgasızlar ve dökülmüş tahıllar nedeniyle yoğun biçimde ziyaret edilir. Çoğunlukla sürüler halinde beslenir; bir kuşun zengin bir besin kaynağı bulması diğerlerinin de hızla aynı alanda toplanmasına neden olabilir. Yavruların gelişme döneminde hayvansal besinler ve özellikle toprak omurgasızları önem kazanır. Yazın toprağın aşırı kuruması solucanlara ulaşmayı zorlaştırabilir. Tarım alanlarındaki farklı besin kaynaklarından hızla yararlanabilmesi, türün insan tarafından değiştirilmiş açık peyzajlarda başarılı olmasının başlıca nedenlerinden biridir.